Baiyi Zhuan

The Baiyi Zhuan (simplified Chinese: 百夷传; traditional Chinese: 百夷傳; pinyin: Bǎiyí Zhuàn; literally: “Account of One Hundred Barbarians”) is a description of the Dai polity of Mong Mao in 1396 written by two envoys how to tenderize tough cooked beef, Qian Guxun and Li Sicong, sent by the Ming court in China to resolve conflicts between the Ava Kingdom in Burma and Mong Mao, also known as Luchuan-Pingmian. The description includes the history, geography, political and social organization, customs, music belt bag for runners, food, and products of the region (Sun Laichen, 1997). Ming Shilu describes the work:

The Messengers Li Si-cong and Qian Gu-xun were sent as envoys to the country of Burma and to the Bai-yi [Tai]…When Si-cong and the others returned, they memorialized the events. They also wrote Account of the Bai-yi aluminum water bottles, which recorded in detail the area’s mountains and rivers, the people, the customs and the roads, and presented it. The Emperor was impressed that they had not neglected the duties of envoys and said that their talents were useful non bpa bottled water. He was very pleased and conferred upon each of them a set of clothing.

Parti communiste des terres basques

Le Parti communiste des terres basques (en basque : Euskal Herrialdeetako Alderdi Komunista abrégé en EHAK) et en espagnol : Partido Comunista de las Tierras Vascas abrégé en PCTV) est un parti politique basque dont le champ d’action est le Pays basque espagnol ou « Pays basque sud », de gauche abertzale et d’idéologie marxiste-léniniste. Il est placé sur la liste officielle des organisations terroristes de l’Union européenne en 2009 mais n’y apparaît plus en 2010.

Le 17 avril 2005, le parti obtient 12,44 % des voix et une représentation parlementaire (neuf sièges) au Parlement basque how to tenderize cooked pork. Il est durement critiqué, notamment par le Parti populaire, qui l’amalgame avec l’organisation Euskadi ta Askatasuna (ETA) et à une résurgence de la liste interdite d’Aukera Guztiak (« toutes les options » en basque).

Le parti est interdit, en janvier 2008, de se présenter aux élections générales du 9 mars, puis déclaré illégal glass voss water bottle, aux côtés du parti Action nationaliste basque (EAE-ANV) par l’État espagnol pour des liens supposés avec Batasuna, parti accusé d’être la branche politique d’ETA football shirt designs.

Le parti défend dans ses statuts la dictature du prolétariat et l’autodétermination et l’indépendance du peuple basque, au sein d’une république socialiste. Dans ses premiers meetings bottle thermos, des drapeaux de l’URSS étaient arborés.

Церковь Преображения Господня (Никита)

Церковь Преображения Господня — русская православная церковь в поселке Никита у входа в Никитский ботанический сад.

В 1881 году с инициативой строительства церкви выступил директор Никитского сада Александр Иванович Базаров. В 1882 году было принято положительное решение и разработка проекта поручена архитектору П.К. Теребеневу. Здание планировалось как церковь, больница и квартира священнослужителя. В основании фундамента была заложена памятная табличка. Храм был освящен 25 февраля 1887 года (по ст. стилю). Первым настоятелем храма стал о. Василий Иванов. 26 апреля 1885 года церковь посетили Государь Император и Цесаревич Николай. Богослужения в храме совершались до 1927 года. Звонница и купол были разрушены, колокола сброшены. Нижняя часть здания использовалась как квартиры и склад, верхняя — как кинотеатр. Внутренние росписи и иконостас — утрачены. В 1991 году церковь возвращена верующим

kelme soccer uniform

KELME Short-Sleeve Soccer Sports Striped Uniform

BUY NOW

39.99
29.99

. 19 августа 1992 храм был вновь освящен.

В плане церковь представляет собой четырехконечный крест. В здании два этажа: на первом размещалась больница и квартира священника, на втором — собственно церковь. В обширном вестибюле находится чугунная лестница, ведущая на второй этаж conair cls1 fabric shaver. Над храмом находился не сохранившийся купол на барабане, увенчанный восьмиконечным крестом. Окна — арочные, с каменными наличниками water bottle dishwasher safe, В неглубоких межоконных нишах снаружи здания находились кованные кресты. Перед входом находилась звонница с крестом, восстановленная после 1993 года. Колокола были отлиты в Москве на заводе Н.Д. Финляндского.

Kaman SH-2G Super Seasprite

13,50 m (łopaty kompozytowe)

11,45 m (ze złożonymi łopatami wirnika i częścią nosową)

6441 kg (łopaty kompozytowe)

3682 m (pułap dynamiczny na jednym silniku)

czerwony – aktualni

niebieski – byli

Kaman SH-2G Super Seasprite – amerykański morski śmigłowiec wielozadaniowy.

SH-2G jest śmigłowcem pokładowym. Stanowi wersję rozwojową śmigłowca SH-2F Seasprite, opracowaną w latach 80. XX wieku. Zgodnie z pierwotnymi założeniami miał to być śmigłowiec operujący z krótkokadłubowych fregat typu Oliver Hazard Perry oraz fregat typu Knox, czyli z jednostek które miały za małe pokłady dla śmigłowców SH-60 Seahawk. Po zakończeniu zimnej wojny marynarka wojenna USA została zredukowana, wobec czego rozpoczęto wycofywanie fregat typu Oliver Hazard Perry oraz typu Knox, a z nimi śmigłowców SH-2F i SH-2G. Skutkiem tego było poszukiwanie nowych użytkowników wycofanych śmigłowców. W ten sposób SH-2G trafiły na wyposażenie Egiptu, Australii, Nowej Zelandii i Polski.

W latach 60. XX wieku ze względu na rozwój sił podwodnych ZSRR mogących poważnie zagrozić NATO, w Stanach Zjednoczonych podjęto decyzję o opracowaniu śmigłowca przeznaczonego do walki z okrętami podwodnymi. Nowa maszyna miała być głównym elementem programu LAMPS. Z uwagi, że w tamtym okresie na wyposażeniu US Navy znajdowały się śmigłowce H/UH-2 Seasprite zdecydowano się, że to właśnie na ich podstawie zostanie zbudowana nowa maszyna oznaczona jako SH-2D. Pierwsze dwa prototypy śmigłowców przeciwpodwodnych powstały na bazie gotowych maszyn HH-2D. W stosunku do pierwowzoru nowy śmigłowiec został wyposażony w aparaturę specjalistyczną: radar do wykrywania obiektów nawodnych, detektor anomalii magnetycznych (MAD), zasobnik boi akustycznych, system wykrywania emisji elektromagnetycznej (ESM) i uzbrojenie przeciw okrętom podwodnym w postaci dwóch samonaprowadzanych torped. Prototyp SH-2D oblatano 16 marca 1971 roku i już w tym samym roku pierwsze śmigłowce trafiły do amerykańskiej marynarki wojennej.

W roku 1972 oblatano prototyp wersji zmodernizowanej YSH-2E, jednakże ostatecznie nie weszła ona do produkcji. Prototyp wykorzystano jednak do opracowania udoskonalonej wersji SH-2F z nowymi silnikami T58-GE-8F i zmodyfikowanym radarem LN-66HP. Do tej wersji przebudowano 104 śmigłowce UH-2, a 59 maszyn zbudowano od podstaw (ostatnia w 1986 roku).

W latach 80. XX wieku zdecydowano, że docelowym śmigłowcem programu LAMPS będzie SH-60 Seahawk. Jednakże nie wszystkie okręty amerykańskie posiadały odpowiednie do niego lądowiska. Wobec tego pod koniec lat 80. XX wieku rozpoczęto prace nad nową maszyną oznaczoną jako „SH-2G Super Seasprite”, konstrukcyjnie opartą o śmigłowiec SH-2F. Był to morski śmigłowiec wielozadaniowy z możliwością zwalczania okrętów nawodnych i podwodnych, mający operować z krótkokadłubowych fregat typu Oliver Hazard Perry oraz fregat typu Knox. Prototyp śmigłowca SH-2G zbudowany na bazie SH-2F oblatano w kwietniu 1985 roku, natomiast oblot prototypu wyposażonego w całości w nową awionikę nastąpił 28 grudnia 1989 roku.

Śmigłowiec od SH-2F różnił się zastosowaniem oszczędniejszych (o około 20%) i mocniejszych (o około 10%) w stosunku do dotychczasowych jednostek napędowych w postaci silników General Electric T-700-GE-401/401C. Ponadto układ przeniesienia napędu dostosowano do pracy bez smarowania do 30 minut pink goalkeeper gloves. Przekonstruowano, także sam kadłub wydłużając żywotność płatowca do 10 tysięcy godzin wooden meat tenderizer, a także poprawiając stateczność maszyny, co pozwoliło na zamontowanie w tylnej części kadłuba opuszczanego sonaru. Opracowano także nowy wirnik nośny o resursie wydłużonym do 10 tysięcy godzin i kompozytowe łopaty o żywości do 15 tysięcy godzin. Dla porównania dotąd stosowane łopaty metalowe miały resurs na poziomie 3700 godzin. Kompozytowych łopat nie zastosowano jednak w seryjnych śmigłowcach przeznaczonych dla US Navy.

Początkowe plany tworzone w latach 80. XX wieku przewidywały przebudowę do nowego wariantu 61 śmigłowców SH-2F, a także zbudowanie od podstaw kolejnych 103 śmigłowców. Jednakże koniec zimnej wojny drastycznie zweryfikował te plany. Doszło do redukcji floty amerykańskiej, czego skutkiem było wycofanie z linii wszystkich fregat typu Knox, a w dalszej kolejności także krótkokadłubowych fregat OHP. Wobec tego dla potrzeb US Navy ostatecznie powstało ok. 20 SH-2G (w zależności od źródła – od 18 do 24 maszyn), w tym od podstaw wybudowano tylko 6 maszyn.

Wobec tego rozpoczęto poszukiwanie nowych użytkowników dla wycofanych śmigłowców. Zmodernizowane śmigłowce kupił Egipt, Australia oraz Nowa Zelandia. Ponadto cztery śmigłowce przekazano Polsce wraz z dwoma fregatami typu Oliver Hazard Perry.

SH-2G jest dwusilnikowym morskim śmigłowcem wielozadaniowym, w układzie klasycznym z trójłopatowym wirnikiem głównym i czterołopatowym śmigłem ogonowym. Jest przeznaczony do zwalczania okrętów podwodnych, walki z okrętami nawodnymi, wykonywania zadań rozpoznawczych oraz ratownictwa morskiego.

Kadłub jest całkowicie metalowy, tak zaprojektowany, aby po przymusowym wodowaniu śmigłowiec utrzymywał się na wodzie. Ponadto w stosunku do SH-2 zmodernizowano kadłub wydłużając żywotność struktury płatowca do 10 tysięcy godzin. Zastosowano podwozie kołowe, trójpodporowe. Z przodu znajduje się podwozie główne, chowane. Tylne, stałe jest samonastawne. Zastosowano opony bezdętkowe.

Napęd śmigłowca stanowią dwa silniki T-700-GE-401/401C produkcji General Electric o mocy 1430 KM każdy. Główny zbiornik paliwa ma pojemność 1045 litrów. Ponadto wprowadzono możliwość montażu dwóch dodatkowych zbiorników o łącznej pojemności 758 l. Śmigłowiec przystosowany jest do tankowania w powietrzu. Moc z silników przenoszona jest na wirniki za pomocą przekładni redukcyjnej. Znajduje się ona w przedniej części śmigłowca w przeciwieństwie do SH-2F, u którego znajdowała się w tylnej części. Jako APU zastosowano turbinę gazową Turbomach T-62, śmigłowiec ma także dwa generatory elektryczne, każdy o mocy 30kVA.

Śmigłowiec SH-2G ma ręcznie składane łopaty wirnika głównego i śmigła ogonowego. Oprócz tego śmigłowiec ma składany nos. Dzięki temu podczas stacjonowania na okręcie zajmuje mniej miejsca i łatwiej może być przechowywany w hangarze.

Załogę śmigłowca SH-2G stanowią trzy osoby: dwóch pilotów oraz operator systemów. Oprócz tego w maszynie można przewozić czterech pasażerów. Śmigłowiec wyposażony jest także w hak podkadłubowy, pozwalający na podwieszenie ładunku o masie do 1816 kg. Zastosowano także wyciągarkę przydatną podczas działań ratowniczych o udźwigu do 280 kg.

Awionika SH-2G jest zintegrowana w oparciu o zdublowaną szynę MIL-STD-1553B. Do ważniejszych systemów śmigłowca należy system taktyczno–nawigacyjny AN/ASN-150, nowy radar do wykrywania obiektów nawodnych wyposażony w układ cyfrowej obróbki sygnału oraz odbiornik AN/UYS-503, który pozwala śmigłowcom SH-2G na samodzielne przetwarzanie danych pozyskanych dzięki pławom radiohydroakustycznym. Wcześniejsze wersje Seaprite’ów musiały przekazywać takie dane okrętom, gdzie możliwa była ich dalsza obróbka. W drugiej połowie lat 90. śmigłowce SH-2G należące do US Navy wyposażono w laserowy system wykrywania min morskich Magic Lantern.

Głównym uzbrojeniem śmigłowców są dwie torpedy Mk 44, Mk 46 lub Mk 50 służące do zwalczania okrętów podwodnych oraz dwa pociski Penguin, Maverick lub Sea Skua do zwalczania celów nawodnych. Poza tym mają osiem wyrzutni znaczników dymnych Mk 25 i uchwyty na karabiny maszynowe M60 w obu drzwiach kabiny.

W roku 1995 egipska marynarka wojenna zamówiła 10 zmodyfikowanych śmigłowców SH-2G(E), które mały operować z czterech fregat FFG-7 i dwóch fregat typu Knox. Pierwsze maszyny dotarły do odbiorcy w roku 1998.

W roku 2005 Egipt podpisał z firmą Kaman umowę na modernizację dwóch śmigłowców SH-2G(E). Obejmowała ona m.in. montaż autopilota DAFCS, głowicy FLIR, systemu HUMS oraz wymianę niektórych elementów awioniki. Zmodernizowane śmigłowce powróciły do Egiptu w lutym 2009 roku.

Dotychczas egipska marynarka wojenna straciła jeden śmigłowiec SH-2G(E) – w katastrofie morskiej w roku 2006.

Na początku lat 90. XX wieku Royal New Zealand Navy rozpoczęła poszukiwania nowego śmigłowca pokładowego, który miałby operować z pokładów fregat typu ANZAC i fregat typu Leander. Miał on zastąpić w tej roli wysłużone śmigłowce Wasp. Do przetargu stanęły dwie konstrukcje: SH-2G i Super Lynx. Ostatecznie wygrała konstrukcja Kamana i w roku 1997 podpisano kontrakt na dostawę 5 śmigłowców w wariacie zmodernizowanym SH-2G(NZ). Aby przyspieszyć szkolenie załóg do czasu dostarczenia właściwych śmigłowców wypożyczono 3 śmigłowce SH-2F. Dostawy docelowych SH-2G(NZ) odbywały się w latach 2001-2003.

Dwa z nowozelandzkich SH-2G uległy wypadkom. Pierwszy 20 lutego 2002 roku, a drugi 24 maja 2004 roku. Po dokonaniu niezbędnych napraw oba powróciły do czynnej służby.

W roku 2008, w ramach pilnej potrzeby operacyjnej, nowozelandzkie SH-2G(NZ) zostały dozbrojone w karabiny maszynowe FN MAG-58M kal. 7,62 mm.

W kwietniu 2013 roku władze nowozelandzkie ogłosiły zamiar zakupu 10 śmigłowców SH-2G(A), wykorzystywanych w Australii i zwróconych Kamanowi w roku 2008. Osiem z nich ma zastąpić używane tam do tej pory w roli śmigłowców ZOP maszyny SH-2G(NZ), natomiast pozostałe dwa mają być wykorzystane jako źródło części zamiennych. Planuje się, że pierwsze 3 maszyny zostaną dostarczone do Nowej Zelandii do końca 2014 roku, a po zakończeniu dostaw śmigłowce gotowość bojową osiągną w 2016 roku. Koszt 10 śmigłowców, symulatora lotu oraz pakietu szkoleniowo-logistycznego ma wynieść ok. 204 mln USD.

W 2014 roku Peru odkupiło pięć należących do Nowej Zelandii śmigłowców SH-2G.

W roku 1999 podpisano polsko-amerykańskie porozumienie o przejęciu od US Navy dwóch fregat rakietowych klasy Oliver Hazard Perry. Ponieważ miały to być wersje z krótkim lądowiskiem, postanowiono także pozyskać śmigłowce SH-2. W styczniu 2001 roku podpisano kontrakt, na mocy którego z US Naval Air System Command przejęto cztery śmigłowce SH-2G (nr fabr. od 163543-163546), które miały stacjonować na pokładach pozyskanych fregat. Maszyny dostarczono do Polski w latach 2002-2003. Były to śmigłowce z ostatniej wyprodukowanej w USA serii (lata 1992-1993) i wcześniej służyły w dywizjonie HSL-94 US Navy. Przed przekazaniem ich Polsce dokonano ich przeglądu technicznego w zakładach Kamana. Potem maszyny trafiły do 28 Eskadry Lotniczej MW (od roku 2011 43 Baza Lotnictwa Morskiego). Według dostępnych informacji pozyskanie śmigłowców SH-2G kosztowało Polskę ok. 4 mln USD, poza tym podpisano kontrakt serwisowy o wartości ok. 16 mln USD z czego 30% kwoty pochodzi z programu FMS.

W roku 2007 w Wojskowych Zakładach Lotniczych nr 1 w Łodzi trzy polskie śmigłowce SH-2G poddano poważnej modernizacji. Obejmowała ona przystosowanie śmigłowców do przenoszenia i odpalania lekkich torped POP MU90 Impact, wzbogacenie awioniki o GPS produkcji Garmin 155 i radiokompas.

Kolejną modernizację przeprowadzono na przełomie 2008 i 2009 roku. W wyniku wniosków wyniesionych z eksploracji śmigłowców przez Lotnictwo Marynarki Wojennej podczas operacji morskich NATO (m.in. Active Endeavour) zdecydowano się uzbroić trzy śmigłowce SH-2G w karabiny maszynowe kal. 7,62 mm. W tym celu w Wojskowych Zakładach Lotniczych nr 1 w Łodzi przeprowadzono zabudowę w drzwiach kabiny nawigatora uchwytu dostosowanego do montażu karabinów maszynowych z rodziny PK w miejsce dotychczasowej podstawy do montażu ukm M60.

Śmigłowce SH-2G przyjęto na wyposażenie US Navy w roku 1993. W latach 80. XX wieku podjęto decyzję, że podstawowym śmigłowcem pokładowym wykorzystywanym przez US Navy będzie SH-60 Seahawk i powoli wykorzystywane Kamany przenoszono do rezerwy. Z tego powodu do amerykańskiej marynarki wojennej trafiło tylko 16 śmigłowców SH-2G. Służyły one w dywizjonach śmigłowców marynarki: HSL-94 i HSL-84. Śmigłowce SH-2G wycofano całkowicie z US Navy Air Reserve w maju 2001 roku.

Pod koniec 1994 roku w Australii opublikowano założenia na wielozadaniowy śmigłowiec pokładowy, który miałby operować z pokładów fregat typu ANZAC oraz nowo projektowanych patrolowców. Australia wyraziła chęć zakupu 14 takich maszyn z opcją na kolejne 9. Z powodu anulowania realizacji patrolowca, liczbę maszyn zredukowano jednak do 11. Zakładano, że pożądany śmigłowiec będzie zdolny do autonomicznych operacji morskich obejmujących przede wszystkim wykrywanie, śledzenie i zwalczanie okrętów nawodnych. Do konkursu stanęły firmy Kaman i Westland. Westland zaproponował śmigłowiec Super Lynx, zaś Kaman zmodernizowany do potrzeb australijskich SH-2G. Przetarg wygrał Kaman i w roku 1997 podpisano umowę na dostawę 11 maszyn SH-2G (A) za kwotę ok. 490 mln USD. Zgodnie z nią pierwszy śmigłowiec miał trafić do odbiorcy w roku 2001. Jednakże podczas testów wyprodukowanych maszyn pojawiły się błędy w oprogramowaniu systemu ITAS (system nawigacyjno-celowniczy), co spowodowało opóźnienia w dostawie. Pierwszy śmigłowiec dostarczono Australijczykom dopiero 18 października 2003 roku. W późniejszym czasie dotarło kolejnych 9. Maszyny trafiły do 805 dywizjonu RAN oraz Eskadry Doświadczalnej. Jedenasta maszyna SH-2G(A) została w USA, gdzie miała zostać poddana kolejnym badaniom w zakładach Kamana. Planowano, że zakończenie prac nad dopracowaniem systemu ITAS zakończy się pod koniec 2004 roku, w 2005 roku przeprowadzone zostaną próby lotów z pokładów okrętów, a wstępną gotowość operacyjną śmigłowce osiągnął w 2006 roku. Podczas prób w Australii pojawiły się problemy z automatycznym systemem sterowania lotem. Wobec tego początkowo ograniczono użycie śmigłowców SH-2G(A) do transportu osób i ładunków w dobrych warunkach widoczności, jednakże w marcu 2006 zdecydowano się całkowicie uziemić śmigłowce. Uznano, że używanie ich nawet w ograniczonym zakresie zagraża bezpieczeństwu załóg. Kolejne dwa lata przeznaczono na próby wyeliminowania usterek, a termin osiągnięcia pełnej gotowości bojowej przesunięto na lata 2010-2011. Jednakże 5 marca 2008 roku nowy minister obrony Joel Fitzgibbon, zdecydował o rezygnacji strony australijskiej z programu. Zgodnie z podpisaną umową śmigłowce SH-2G(A) zwrócono producentowi tempered glass bottles.

Śmigłowce SH-2G „Super Seasprite” znajdują się m.in. w muzeach:

FJ • F-4 • F-5 • F-8 • F-9 • F-11 • F-14 • F-15 • F-15E • F-16 • F/A-18 • F/A-18E/F • F-22 • F-35 • F-80 • F-82 • F-84 • F-84F • F-86 • F-89 • F-94 • F-100 • F-101 • F-102 • F-104 • F-105 • F-106 • F-111 • FH-1 • F2H • F3D • F3H • F6U • F7U • F8F • F9F

B-1 • B-2 • B-36 • B-45 • B-47 • B-50 • B-52 • B-57 • B-58 • B-66 • F-117 • P6M

A-1 • A-2 • A-3 • A-4 • A-5 • A-6 • A-7 • A-10 • A-26 • A-37 • AC-47 • AC-119 • AC-130 • AM • AV-8B

AF-2/3 • P-2 • P-3 • P-8 • P4M • P5M • S-2 • S-3

E-1 • E-2 • E-3 • E-6 • EA-6B • E-8 • RF-61C • EC-121 • MC-12W • SR-71 • RC-135 • U-2

O-1 • O-2 • OV-1 • OV-10

TT • T-6 • T-28 • T-33 • T-34 • T-37 • T-38 • T-43

C-2 • C-5 • C-7 • C-8 • C-9 • C-17 • C-20A/B/C/D/E • C-20F/G/H/J • C-23 • C-32 • C-37B • C-74 • C-97 • C-118 • C-119 • C-123 • C-124 • C-130 • C-131 • C-133 • C-135 • C-141

AH-1 • AH-64 • CH-34 • CH-37 • CH-46 • CH-47 • CH-53 • CH-53E • CH-54 • HH-43 • MH-6 • MH-53 • OH-6 • OH-58 • SH-2 • SH-2G • SH-3 • SH-60 • UH-1 • UH-19 • UH-60 • V-22

AQM-91 • BQM-74 • D-21 • FQM-151 • Q-2 • MQM-105 • ScanEagle • MQ-1/RQ-1 • RQ-2 • RQ-3 • RQ-4 • RQ-5 • RQ-6 • RQ-7 • RQ-8A • MQ-4C • MQ-9 • RQ-21 • RQ-170

A-12 • A2D • AH-56 • Avenger • Compound Seasprite • 533 • Bird of Prey • Charger • F5D • F2Y • F-20 • F-107 • Jet Mentor • N-102 • NH-3A • RAH-66 • S-67 • S-92 • S-97 • S-71 • S-72 • Sioux Scout • KingCobra • Skyrocket • Skystreak • Tacit Blue • T-46 • X-21 • X-49 • XB-46 • XB-48 • XC-99 • XB-51 • XB-70 • XCG-20 • XC-120 • XF10F • XF-85 • XF-87 • XF-88 • XF-90 • XF-91 • XF-92 • XF-103 • XF-108 • XF-109 • XH-51A Compound • XH-59 • XP-79 • XT-30 • YA-9 • YAH-63 • YAL-1 • YB-35 • YB-49 • YC-125 • YF-12 • YF-17 • YF-23 • YF-93 • YF-95 • YF-96 • VZ-2

Konfliktåret 1942

Konfliktåret 1942 er en oversikt over hendelser som har med voldelige konflikter i vid forstand å gjøre som kriger, revolusjoner og opprør i 1942.

1899 • 1900 • 1901 • 1902 • 1903 • 1904 • 1905 • 1906 • 1907 • 1908 • 1909 • 1910 • 1911 • 1912 • 1913 • 1914 • 1915 • 1916 • 1917 • 1918 • 1919 • 1920 • 1921 • 1922 • 1923 • 1924 • 1925 • 1926 • 1927 • 1928&nbsp how much meat tenderizer to use;• 1929 • 1930 • 1931 • 1932 • 1933 • 1934&nbsp water belt;• 1935 • 1936 • 1937 • 1938 • 1939 • 1940 • 1941 • 1942 • 1943 • 1944 • 1945 • 1946 • 1947 • 1948 • 1949 • 1950 • 1951 • 1952 • 1953 • 1954 • 1955 • 1956 • 1957 • 1958 • 1959 • 1960 • 1961 • 1962 • 1963 • 1964 • 1965 • 1966 • 1967 • 1968 • 1969 • 1970 • 1971 • 1972 • 1973 • 1974 • 1975 • 1976 • 1977 • 1978 • 1979 • 1980 • 1981 • 1982 • 1983 • 1984 • 1985 • 1986 • 1987 • 1988 • 1989 • 1990 • 1991 • 1992 • 1993 • 1994 • 1995 • 1996 • 1997 • 1998 • 1999 • 2000

1899 • 1900 • 1901&nbsp

United States Away LLOYD 10 Jerseys

United States Away LLOYD 10 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

;• 1902 • 1903 • 1904 • 1905 • 1906 • 1907 • 1908 • 1909 • 1910 • 1911 • 1912 • 1913 • 1914 • 1915 • 1916 • 1917 • 1918 • 1919 • 1920 • 1921 • 1922 • 1923 • 1924 • 1925 • 1926 • 1927 • 1928 • 1929 • 1930 • 1931 • 1932 • 1933 • 1934 • 1935 • 1936 • 1937 • 1938 • 1939 • 1940 • 1941 • 1942 • 1943 • 1944 • 1945 • 1946 • 1947 • 1948 • 1949 • 1950 • 1951 • 1952 • 1953 • 1954 • 1955 • 1956 • 1957 • 1958 • 1959 • 1960 • 1961 • 1962 • 1963 • 1964 • 1965&nbsp beef tenderizing marinade;• 1966 • 1967 • 1968 • 1969 • 1970 • 1971 • 1972 • 1973 • 1974 • 1975 • 1976 • 1977 • 1978 • 1979 • 1980 • 1981 • 1982 • 1983 • 1984 • 1985 • 1986 • 1987 • 1988 • 1989 • 1990 • 1991 • 1992 • 1993 • 1994 • 1995 • 1996 • 1997 • 1998 • 1999 • 2000

Greenfield, Queens County

Greenfield is a community in the Canadian province of Nova Scotia, located in the Region of Queens Municipality. The sawmill in Greenfield, founded in 1832, is one of the oldest family-run sawmill businesses in North America. Until 1850 the region was occupied mostly by the Mi’kmaq of the Algonquin tribe who seasonally settled the area below the lakes on either side of what is now called the Medway River and was known by the Mi’kmaq as Wigadoon.

In the last Statistics Canada census in 2011, Greenfield had a population of 961. This was a 30.2% higher than the previous census in 2001. In 2011 21.2% of the population was under the age of 20 and 16.6% was 65 years or older.

Before the European settlers came in the early 1800s Greenfield was used exclusively as a seasonal hunting and fishing ground by the Mi’kmaq, who had settled the valley on either side of the river takeya classic glass water bottle. The Mi’Kmaqs called the area Ponhook until the name was changed to Greenfield in 1850 by European settlers. In the early 1830s the Jesuits began travelling to the area to convert indigenous tribes to Christianity. They built a chapel in 1859 near the lake pool at the head of the river, but it was never completed. In 1840 the Government of Canada designated a reserve on the west side of the river chiefly for a burial ground and chapel.

Besides the Jesuits, the first European settler to come to the area was Samuel Hunt Sr, (b. 25, Feb, 1792, d. 26 Oct 1872) who was able to persuade the natives to let him settle there by trading large amounts of liquor from his bootlegging operation. The second settler to arrive was Gorham Freeman (b. 29 Aug 1803, d. 6 Dec 1881) and in 1832 the first “single” saw mill was established at the head of the falls on the river.

Forestry and recreation are the main industries of the area football shirts uk. The Freeman Lumber mill employs approximately 120 men and women. Two local stores, a post office, an RV park and wilderness camp also employ small numbers of workers. A small airport just outside the village converted its runway into a dragway, and each weekend in summer tournaments are held there, under the auspices of the Greenfield Dragway Nova Scotia Drag Racing Association. Area populations increases in summer with an inlfux of tourists to cottages and summer homes on the lake, as well as fisherman and deer hunters in the fall. A plank salmon supper is held by the local volunteer fire department in July and is an annual summer event.

Coordinates:

Nicu Ceaușescu

Si vous disposez d’ouvrages ou d’articles de référence ou si vous connaissez des sites web de qualité traitant du thème abordé ici, merci de compléter l’article en donnant les références utiles à sa vérifiabilité et en les liant à la section « Notes et références » (, comment ajouter mes sources ?).

Nicu Ceaușescu en 1990

Nicu Ceaușescu (prononciation: [ˈniku tʃauˈʃesku] () est le fils cadet du dictateur roumain Nicolae et de son épouse Elena substitute for meat tenderizer. Désigné héritier de son père, il a été étroitement associé au régime.

Son père charge deux éminents intellectuels membres du parti, Ștefan Andrei et Cornel Pacoste (ro) de son éducation en raison des ambitions qu’il nourrit à son égard, sans grand succès, ce dernier n’appréciant pas beaucoup l’école.

Réputé pour ses problèmes d’alcool, des accusations de viol et une addiction aux jeux hydration bottle thermos, il est arrêté et accusé en 1990 de détournements de fonds sous le régime de son père. Condamné à 20 ans de réclusion, il est relâché en 1992 pour problèmes de santé liés à une cirrhose. Il en succombe en 1996 dans un hôpital viennois.

Il fut également célèbre pour son « idylle » avec Nadia Comăneci.

Pave Johannes 4.

Johannes 4. (død 12. oktober 642) var pave fra 24. december 640 til sin død i 642. Han valg kom oven på fire måneders sede vacante. Han var den første af i alt 11 græsk-talende paver mellem 640 og 752, som introducerede græske vaner og karakteristika til den romerske kirke.

Peter
Linus
Anaklet
Clemens 1.
Evaristus
Alexander 1.
Sixtus (Xystus) 1.
Telesforus
Hyginus
Pius 1.
Anicetus
Soter
Eleuterius
Viktor 1.
Zefyrinus
Callistus 1.
Urban 1.
Pontian
Anterus
Fabian
Cornelius
Novatian (m)
Lucius 1.
Stefan 1.
Sixtus (Xystus) 2.
Dionysius
Felix 1.
Eutychianus
Caius (Gaius)
Marcellinus
Marcellus 1.
Eusebius
Miltiades
Sylvester 1.
Markus
Julius 1.
Liberius
Felix 2., (m)
Damasus 1.
Ursinus (m)
Siricius
Anastasius 1.
Innocens 1.
Zosimus

Bonifatius 1.
Eulalius (m)
Celestin 1.
Sixtus (Xystus) 3.
Leo 1. (den Store)
Hilarius
Simplicius
Felix 2. (3.)
Gelasius 1.
Anastasius 2.
Symmachus
Laurentius (m)
Hormisdas
Johannes 1.
Felix 3. (4.)
Bonifatius 2.
Dioskur (m)
Johannes 2.
Agapetus (Agapit) 1.
Sylverius
Vigilius
Pelagius 1.
Johannes 3.
Benedikt 1.
Pelagius 2.
Gregor 1. (den Store)
Sabinianus
Bonifatius 3.
Bonifatius 4.
Deusdedit
Bonifatius 5.
Honorius 1.
Severinus
Johannes 4.
Teodor 1.
Martin 1.
Eugenius 1.
Vitalian
Adeodat
Donus
Agatho
Leo 2.
Benedikt 2.
Johannes 5.

Konon
Teodor 2. (m)
Paschalis (m)
Sergius 1.
Johannes 6.
Johannes 7.
Sisinnius
Konstantin 1.
Gregor 2.
Gregor 3.
Zacharias
Stefan 2.
Paul 1.
Konstantin 2. (m)
Philippus (m)
Stefan 3.
Hadrian 1 running belt pack.
Leo 3.
Stefan 4.
Paschalis 1.
Eugenius 2.
Valentin
Gregor 4.
Sergius 2.
Leo 4.
Benedikt 3.
Anastasius 3. (m)
Nikolaus 1. (den Store)
Hadrian 2.
Johannes 8.
Marinus 1.
Hadrian 3.
Stefan 5.
Formosus
Bonifatius 6.
Stefan 6.
Romanus
Teodor 2.
Johannes 9.
Benedikt 4.
Leo 5.
Christoforus (m)
Sergius 3.
Anastasius 3.

Lando
Johannes 10.
Leo 6.
Stefan 7.
Johannes 1.
Leo 7.
Stefan 8.
Marinus 2.
Agapetus 2.
Johannes 12.
Leo 8.
Benedikt 5.
Johannes 13.
Benedikt 6.
Bonifatius 7. (m)
Benedikt 7.
Johannes 14.
Bonifatius 7. igen (m)
Johannes 15.
Gregor 5.
Johannes 16. (m)
Sylvester 2.
Johannes 17.
Johannes 18.
Sergius 4.
Benedikt 8.
Gregor 6. (m)
Johannes 19
Benedikt 9.
Sylvester 3.
Benedikt 9. igen
Gregor 6.
Clemens 2.
Benedikt 9. igen
Damasus 2.
Leo 9.
Viktor 2.
Stefan 9.
Benedikt 10. (m)
Nikolaus 2.
Alexander 2.
Honorius 2. (m)
Gregor 7.
Clemens 3. (m)

Viktor 3.
Urban 2.
Paschalis 2.
Theoderik (m)
Albert (m)
Sylvester 4. (m)
Gelasius 2.
Gregor 8. (m)
Callistus 2.
Honorius 2.
Celestin 2. (m)
Innocens 2.
Anaklet 2. (m)
Viktor 4. (m)
Celestin 2.
Lucius 2.
Eugenius 3.
Anastasius 4.
Hadrian 4.
Alexander 3.
Viktor 4. nr. 2 (m)
Paschalis 3. (m)
Callistus 3. (m)
Innocens 3. (m)
Lucius 3.
Urban 3.
Gregor 8.
Clemens 3.
Celestin 3.
Innocens 3.
Honorius 3.
Gregor 9.
Celestin 4.
Innocens 4.
Alexander 4.
Urban 4.
Clemens 4.
Gregor 10.
Innocens 5.
Hadrian 5.
Johannes 21 waist pack for running.
Nikolaus 3.
Martin 4.
Honorius 4.

Nikolaus 4.
Celestin 5.
Bonifatius 8.
Benedikt 1.
Clemens 5.
Johannes 22.
Nikolaus 5. (m)
Benedikt 12.
Clemens 6.
Innocens 6.
Urban 5.
Gregor 11.
Urban 6.
Clemens 7. (m)
Bonifatius 9.
Benedikt 13. (m)
Innocens 7.
Gregor 12.
Alexander 5. (m)
Johannes 23. (m)
Martin 5.
Eugenius 4.
Felix 5. (m)
Nikolaus 5.
Callistus 3.
Pius 2.
Paul 2.
Sixtus 4.
Innocens 8.
Alexander 6.
Pius 3.
Julius 2.
Leo 10.
Hadrian 6.
Clemens 7.
Paul 3.
Julius 3.
Marcellus 2.
Paul 4.
Pius 4.
Pius 5.
Gregor 13.
Sixtus 5.
Urban 7.

Gregor 14.
Innocens 9.
Clemens 8.
Leo 11.
Paul 5.
Gregor 15.
Urban 8.
Innocens 10.
Alexander 7.
Clemens 9.
Clemens 10.
Innocens 11.
Alexander 8.
Innocens 12.
Clemens 11.
Innocens 13.
Benedikt 13.
Clemens 12.
Benedikt 14.
Clemens 13.
Clemens 14.
Pius 6.
Pius 7.
Leo 12.
Pius 8.
Gregor 16.
Pius 9.
Leo 13.
Pius 10.
Benedikt 15.
Pius 11.
Pius 12.
Johannes 23.
Paul 6.
Johannes Paul 1.
Johannes Paul 2.
Benedikt 16.
Frans

Fusillés de Saint-Julien-du-Verdon

Les Fusillés de Saint-Julien-du-Verdon sont 11 résistants qui ont été fusillés collectivement le 11 juin 1944 par la Gestapo niçoise à Saint-Julien-du-Verdon (Alpes-de-Haute-Provence, anciennement Basses-Alpes) dans un champ.

Aujourd’hui, un espace commémoratif rappelle cette exécution collective. Il se trouve près du champ où a eu lieu l’exécution, le long de la RN 202 (207), à proximité de la départementale 955 (552) provenant de Castellane (Alpes-de-Haute-Provence). Cet espace commémoratif a été inauguré le 23 juillet 1945 et a connu depuis plusieurs transformations.

Une cérémonie commémorative y a lieu tous les 11 juin. Elle regroupe les officiels, les anciens combattants, une délégation du Lycée Masséna de Nice (Alpes-Maritimes) et les citoyens.

Ce sont cependant 13 résistants que la Gestapo niçoise a emmenés vers Saint-Julien-du-Verdon (Alpes-de-Haute-Provence). Deux d’entre eux ont été exécutés sur la route au Bar-sur-Loup (Alpes-Maritimes).

Dans le cadre d’un débarquement allié à venir, la Résistance reçoit comme consigne d’intensifier les actions de guérillas et de formation de maquis aussi bien dans le nord que le sud de la France. Le lieu précis du débarquement est encore inconnu.

Le 3 juin 1944, un détachement de maquisards Francs-tireurs et partisans (FTPF) occupe le village de Saint-Pierre (Alpes-de-Haute-Provence). Le détachement est commandé par Henri Hutinet alias Jean-Louis (Voray), ancien officier de l’armée d’armistice. Deux miliciens sont arrêtés, jugés, condamnés à mort et exécutés en public à 19h30. Vers 21 heures, les maquisards quittent le village à bord de deux bus réquisitionnés. Jean-Louis reçoit alors une information du sous-secteur FTP : la Gestapo de Nice (Alpes-Maritimes) va effectuer un déplacement par la route en direction de Digne (Alpes-de-Haute-Provence). L’ordre est donné d’attaquer les véhicules. Jean-Louis organise l’embuscade au col de Toutes-Aures, qui relie les vallées du Var et du Verdon (1.120 mètres d’altitude), entre Vergons et Annot. L’attaque a lieu le 6 juin 1944 à 8 h 45. Deux voitures sont interceptées par les maquisards. La première voiture passe puis est immobilisée après le col. La seconde voiture est interceptée au niveau du col. Les chauffeurs sont tués. Dans la seconde voiture, 3 officiers allemands sont tués dont l’adjoint (le lieutenant X) du chef de la Gestapo de Digne en uniforme SS. De la première voiture s’enfuient sous les tirs des maquisards 3 hommes (deux officiers et un civil) : le commandant Wolfram de la sûreté allemande de Digne, le capitaine Von Padorski et le lieutenant Heitman. Wolfram est grièvement blessé et décède quelques jours après à l’hôpital de Digne. Les maquisards récupèrent les papiers, les documents, les bottes, les armes. Ils arrosent ensuite les cadavres d’essence avant de les faire brûler.

Les maquisards FTP partent ensuite à Vergons (Alpes-de-Haute-Provence) où les villageois leur apprennent le débarquement en Normandie. Ils se rendent ensuite à Saint-Julien-du-Verdon (Alpes-de-Haute-Provence) où ils arrivent vers midi. Des habitants les aident à dresser un barrage de madriers et de matériaux divers pour contrôler la circulation au carrefour de trois routes venant de Nice (Alpes-Maritimes), Castellane et Digne (Basses-Alpes). Rapidement, une voiture de police française arrive de Castellane (Alpes-de-Haute-Provence). Elle est suivie d’un camion remplis d’Allemands. Les maquisards mitraillent le convoi au carrefour. Un convoi de camions chargé d’Allemands surgit alors depuis Saint-André-les-Alpes (Alpes-de-Haute-Provence). Les maquisards décrochent vers la montagne. Dans la panique, les deux convois allemands se tirent dessus et s’infligent ainsi des pertes. Au total, 7 Allemands sont tués.

Un détachement allemand arrive à Vergons (Alpes-de-Haute-Provence) dans l’après-midi. Paul Simon, le frère du maire, s’enfuit. Il est abattu. Six personnes sont arrêtées : Angelin Audibert, Élie Bérault, Émile Goujon, César Guérin, Émile Mourrin et le maire Simon. Ils sont amenés à Digne puis finalement relâchés. Trois hommes sont arrêtés à Saint-André-les-Alpes et Digne (René Dedieu-Amour, Jean Pianetta et Jean Tarentola) à la suite de coups de feu contre un collaborateur. Les Allemands fouillent le village de Saint-Julien-du-Verdon et arrêtent le maire Jean Martel qui est déporté.

Les combats se poursuivent les jours suivants notamment autour de Saint-André-les-Alpes dont les maquisards de la 5e compagnie de FTP et les groupes de l’Armée secrète (AS) de Gérard Pierre-Rose (alias Manfred) et Lagoutte (commandés par Trouyet alias capitaine Charles) prennent le contrôle le 9 juin 1944. Des combats ont lieu vers 15 heures au col des Robines entre une colonne allemande (3 camions, 80 hommes environ) et la 5e Cie FTP. Les maquisards repoussent les Allemands qui ont trois morts et un prisonnier. Deux prisonniers allemands capturés en descendant du train des Pignes doivent être exécutés à Saint-André-les-Alpes. Mal fouillés, ils blessent six résistants d’origine russe avec des grenades. Ils sont maîtrisés et exécutés. Un agent de la Gestapo est arrêté par les maquisards à Castellane ainsi qu’un membre du PPF. Ils sont jugés puis exécutés.

Pour venger les morts allemands et mater l’insurrection dans le secteur, la Gestapo de Digne décide de mener des représailles en exécutant 11 résistants à Saint-Julien-du-Verdon sur les lieux de l’embuscade du 6 juin 1944. Cependant, l’insécurité qui règne sur le réseau entre Castellane et Digne l’empêche de mener à bien elle-même cette opération de répression. Elle demande donc à la Gestapo de Nice d’organiser les représailles.

Le 10 juin 1944, 13 résistants sont extraits du quartier allemand de la prison de Nice aux nouvelles prisons. Ils sont poussés dans un fourgon cellulaire qui prend la route des Alpes.

Parmi les 13 résistants se trouvent notamment 4 élèves du lycée de garçons Félix Faure de Nice (Gilbert Campan, Césaire Aubé, Francis Gallo et Roger Demonceaux) ainsi qu’un ancien élève (Jacques Adam). Ces 4 lycéens ont rejoint le maquis du Férion le 6 juin 1944. Ce maquis formé début juin 1944 sur les hauteurs de Bendejun attend un parachutage d’armes. Les lycéens partent de Nice le 6 juin. Ils se sont donné rendez-vous sous l’olivier de la paix devant le lycée Masséna. Joseph Arnaldi, fondateur du groupe de résistants lycéens Jojo est présent pour leur dire au revoir. L’agent de liaison Bernard Audibert les conduit à Bendejun. Ils arrivent au maquis de Férion. Cependant la Milice et les Allemands ont repéré les mouvements des groupes de résistance. Dans le même temps, ces derniers se rendent compte que le parachutage n’aura pas lieu, probablement du fait d’une incompréhension avec les Alliés sur le lieu de parachutage. Le 9 juin, l’évacuation du maquis commence. Les lycéens quittent à leur tour le maquis accompagnés par Jacques Adam pour rejoindre la maison de campagne de M. Gallo, à l’Aire Saint-Michel. Ils sont cependant arrêtés en route par la Milice (à Saint-André ou à Saint-Pancrace) qui les livre à des gendarmes allemands qui les conduisent à la prison de Nice.

Trois des 11 fusillés de Saint-Julien-du-Verdon sont des résistants originaires de Puget-Théniers, membres du groupe François monté sur Puget-Théniers par Gabriel Mazier (alias capitaine François). Ces trois résistants sont Nonce Casimiri arrêté le 29 avril 1944 ainsi que les frères Aimé et Roger Magnan arrêtés le 4 mai 1944.

Le fourgon qui emmène les résistants encadrés par des soldats allemands s’arrête une première fois sur la commune du Bar (Alpes-Maritimes vers 19 heures au carrefour du Pré-du-Lac (quartier Saint-Andrieu). Pierre Appolin et Joseph Graffino, deux FTP antibois, sont extraits du fourgon et exécutés quelques mètres plus loin, à l’angle de la route de Grasse et du chemin des Martelles, en représailles de l’attentat organisé par la résistance et qui coûte la vie au consul fasciste-républicain d’Antibes. Cet attentat du 17 mars 1944 à Antibes a été organisé par le détachement Korsec. Une stèle commémorative a été érigée sur les lieux de l’exécution des deux FTP. Leurs corps sont déposés par la population dans l’actuelle maison de retraite allée du docteur Maffet avec les corps des frères Albert et Marcel Belleudy. Les frères Belleudy sont des résistants membres des FTP et originaires de Vence. Ils sont exécutés pour avoir voulu désarmer des soldats allemands dans les Gorges du Loup à Gourdon. Une plaque commémorative de cette exécution existe à Gourdon à la sortie du canal du Foulon.

Le convoi poursuit sa route. Dans le fourgon, les résistants qui ont vécu l’exécution de leurs deux camarades ne se font probablement plus d’illusion sur le sort qui les attend eux aussi. Les heures passent. Vers 5 heures du matin le 11 juin 1944, le convoi arrive à l’entrée Saint-Julien-du-Verdon. Le fourgon s’arrête.

Les soldats allemands ouvrent les portes. Ils disent aux prisonniers « Vous êtes libres ! ». Ils descendent et là ils sont exécutés par rafales de mitraillettes. 9 prisonniers au milieu du terrain reçoivent le coup de grâce. Deux autres, Aimé Magnan et Jacques Adam, qui se trouvent un peu plus éloignés, au pied du taillis en bordure, font le mort et ne reçoivent pas le coup de grâce. Ils sont cependant grièvement blessés. La Gestapo quitte les lieux et laisse les corps sur place.

Plusieurs camions de soldats allemands ont été aperçus dans la commune ce matin du 11 juin 1944. Vers 10 heures, l’abbé Alphonse Isnard, curé catholique de la paroisse, croise des soldats allemands qui le mettent en joue tandis qu’il se rend à bicyclette à Castillon pour y célébrer la messe. Il a également entendu peu après des coups de feu au loin. Dans la matinée, M. Raybaud, l’oncle du maire, découvre les corps des résistants dans son champ. Les habitants sont prévenus ainsi que l’abbé Isnard. Ils vont observer la scène mais la présence allemande dans la vallée les empêche d’approcher les corps. Dans la nuit du 11 au 12 juin, l’abbé et quelques habitants s’approchent des corps. Ils constatent que certains ont été torturés. L’abbé Isnard retire un gant de la main de Gilbert Campan et se rend compte que la main est broyée.

C’est en s’approchant des deux autres corps en bordure du champ que l’on réalise qu’ils sont encore vivants. Épuisé, Jacques Adam dit brièvement « Nous venons de Nice, nous avons été trahis. On nous a dit que nous étions libres. J’ai fait le mort ». Aimé Magnan est agonisant. Une chaîne de solidarité se met en place malgré le danger. Des femmes, des hommes âgés, des enfants prennent le char à bancs de M. Laugier. Ensemble, ils le poussent et le tirent jusqu’à l’église paroissiale située hors du village. Là, les deux blessés sont cachés dans la chapelle latérale droite et déposés sur deux matelas. À leur chevet se trouvent Madame Maria Bœuf (dont deux fils mourront à Buchenwald), Madame Jeanne Collomb et Madame Odette Michel.

Pendant ce temps et malgré le danger, l’abbé Isnard se rend à bicyclette à Castellane pour chercher le médecin. Malheureusement, celui-ci est absent. Il se rend alors à Saint-André-les-Alpes auprès du docteur Dozoul. Ce dernier se rend immédiatement auprès des blessés. Il les examine et déclare qu’il ne peut plus rien faire. Leurs blessures sont trop graves et nécessitent des soins qu’on le peut leur prodiguer dans cette situation dramatique. L’abbé Isnard assiste les deux hommes dans leurs derniers instants. Aimé Magnan décède en fin de journée le 12 juin sans avoir pu dire un mot. Jacques Adam n’a pratiquement rien dit et l’abbé Isnard ne lui pose aucune question pour ne pas l’épuiser. L’abbé Isnard est lui aussi un résistant. Il est lié aux maquis et connaît l’importance du silence. Jacques Adam est décédé le 13 juin très tôt le matin.

La gendarmerie de Castellane se rend sur les lieux du massacre dès le 12 juin et commence son enquête. Les corps des neuf autres exécutés sont transportés dans le nouveau cimetière sur une charrette traînée par des enfants et les rares hommes présents au village, faute de bêtes de trait. On cherche à identifier ces corps souillés de terre et de sang. D’elles-mêmes, Jeanne Collomb, Félicie Fourmant, Odette Michel effectuent une toilette mortuaire sommaire des corps, coupent une mèche de cheveux, prennent des pièces de vêtements pour les remettre aux familles. L’abbé Isnard, les gendarmes de Castellane et Élie Reybaud photographient les corps qu’on a adossés au mur. Les hommes, les jeunes gens, les réfractaires au S.T.O. venus de la montagne creusent onze tombes. De son côté, Auguste Honorat, le menuisier, réalise les cercueils, aidé par son collègue de Saint-André-les-Alpes, Léonce Henry. Le maire adjoint, Gaston Martel, creuse un trou dans son hangar à bois pour y dissimuler objets et effets personnels.

Les trois résistants originaires de Puget-Théniers (Nonce Casimiri, Aimé et Roger Magnan), membres du groupe François sont rapidement identifiés. L’abbé Isnard improvise leur transport. Trois tombes restent donc vides ce dont s’aperçoivent les Allemands à leur retour au village. Furieux, les habitants, suspectés d’aider la Résistance, sont molestés. L’abbé Isnard est menacé à deux reprises d’être exécuté.

Les photos des corps sont adressées à la gendarmerie de Nice. Césaire Aubé est immédiatement reconnu par son père, un gendarme. D’autres victimes sont également identifiées. Les gendarmes parviennent finalement à identifier 10 des 11 résistants : Jacques Adam, Césaire Aubé, Georges Baldo, Gilbert Campan, Nonce Casimiri, Roger Demonceaux, Francis Gallo, Félix Giordan, Aimé Magnan et Roger Magnan. Un dernier fusillé demeure inconnu. En 1991 ou 1992, un historien marseillais trouve, dans les archives allemandes, une liste comportant les noms des onze fusillés. Parmi eux, le nom inconnu d’Albin Bandini. Ce dernier est formellement identifié en 1994 et déclaré Mort pour la France en 1998 how to tenderise frying steak.

Profondément marqué par les événements, l’abbé Isnard écrit un poème en juillet 1944 :

Onze garçons couchés,

La face contre terre,

Comme des taches claires,

Sur le vert du grand pré.

Onze garçons fauchés,

Par la haine infernale,

Par la fureur bestiale,

En ce matin d’été.

Onze garçons vidés,

De leur ardente vie,

Cette vie qui sourit

Dans les jeunes années.

Onze corps torturés,

Bras en croix sur la terre,

Onze vies décimées :

On se tait, c’est la guerre.

Ils étaient onze et l’homme avait trahi .

Le site de l’exécution est constitué par un champ dans lequel sont plantés onze drapeaux tricolores.

Un monument commémoratif a tout d’abord été édifié le long de la route bordant le champ dans lequel s’est déroulée l’exécution. Il a été érigé à l’initiative de la commune de Saint-Julien-du-Verdon grâce à une souscription des mouvements de la résistance et inauguré le 23 juillet 1945. Ce monument rectangulaire comprend une croix de Lorraine et une plaque commémorative listant l’identité des exécutés et leurs dates de naissance ainsi que le texte suivant : « Ici, le 11 juin 1944, ont été lâchement abattus et dépouillés de tout par les allemands, 11 patriotes français des groupes de résistance, Corps francs de la Libération et Combat de la région de Nice et de Puget-Théniers ». Ces mots sont suivis des vers de Charles Péguy : « Heureux ceux qui sont morts dans les grandes batailles, Couchés dessus le sol à la face de Dieu, Heureux ceux qui sont morts pour leur âtre et leur feu, Heureux les épis mûrs et les blés moissonnés » . En juin 1994, l’inconnu ayant été identifié comme étant Albin Bandini, son identité est inscrite.

Un nouvel ensemble commémoratif est réalisé en 1996 à Saint-Julien-du-Verdon. Il se trouve éloigné d’une dizaine de mètres du champ dans lequel s’est produite l’exécution. Les travaux ont donc entraîné le déplacement du premier monument érigé en 1945. De plus

Real Madrid Club de Fútbol Away KROOS 8 Jerseys

Real Madrid Club de Fútbol Away KROOS 8 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

, une grille de protection a été posée ainsi que onze dalles de granit noir. Ces dalles portent chacune le nom d’un des martyrs. Elles forment au sol une croix de Lorraine où sont déposées les gerbes avant la cérémonie du 11 juin. Depuis 2004, le site mémoriel est entièrement clôturé. Le monument commémoratif s’est donc transformé en un lieu de mémoire pouvant accueillir près d’une centaine de personnes.

– Livres

– Journaux

– Autres publications

Sassnitz

Koordinater:

Sassnitz tidligere Saßnitz er en tysk by beliggende på halvøen Jasmund i den nordøstlige del af Rügen

Seattle Sounders FC Second Away EVANS 3 Jerseys

Seattle Sounders FC Second Away EVANS 3 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

. Byen er mest kendt for sine kursteder og sandstrande samt havn og færgeruter fra Fährhafen Sassnitz til Bornholm, Trelleborg i Sverige, samt St. Petersborg i Rusland. Byen havde i 2007 10.813 indbyggere.

Øst for Sassnitz ligger den 118 meter høje kridtskrænt Königsstuhl. Foruden klitskrænterne er landskabet omkring byen præget af hede og små søer og mindre skove. I nærheden af Königsstuhl ligger den indtil 170 meter lange, 150 meter brede og 11 meter dybe Herthasee.

Området omkring Sassnitz har været beboet siden bronzealderen. De mange kæmpehøje viser dette tydelig. Det nord for byen beliggende Burgwälle am „Hengst“ og Buddenhagener „Schloßberg“ viser at bebyggelserne også har været beboet af Venderne.

Først 1906 bonde- og fiskerlandsbyen Crampas og fiskerlejet Sassnitz til Sassnitz kommune. Fiskeriet var (og er) betydningsfuldt. Byboernes ønske om ferie ved havet førte i slutningen af det 19. århundrede til, at der også kom mange turister til Rügen. 1871 blev vejen til Sassnitz udvidet, 1891 blev egnen omkring Bergen tilsluttet jernbanenettet, fra 1878 var der skibsforbindelse til Stettin, 1889 også havnen i Sassnitz og kort tid efter skibsforbindelse til Rønne, Trelleborg og Memel. De nye forbindelser gjorde at byen voksede hurtigt. Kridtindustrien blev udbygget, Fiskeri og fiskeindustrien blev dominerende og turismen voksede.

I begyndelsen af det 20. århundrede kom strandpromenaden med pensioner og hoteller. Efter etableringen af færge og postdamperlinier opstod der nye villakvarterer.

Sassnitz blev i slutningen af februar 1945 en vigtig flugthavn for flygtninge fra øst buy glass drinking bottles. Natten den 6. til 7. marts 1945 bombede 191 britiske bombefly skibene i havnen og på reden. Derved blev 17 fartøjer sænket. I det 20 minutter lange luftangreb døde 1200 mennesker small waist pack.

Først i 1957 fik Sassnitz sine købstadsrettigheder. Fiskeindustrien blev i denne tid udvidet.

Sassnitz er venskabsby med følgende byer:

1 2 3 7