Nakae Chōmin

Nakae Chōmin (japanisch 中江 兆民, wirklicher Name: Nakae Tokusuke (中江 篤助); geb. 8 thermos for water. Dezember 1847, in der Provinz Tosa; gest. 13. Dezember 1901) war ein japanischer Denker und Politiker der Meiji-Zeit.

Nakae Chōmin war ein Samurai des Tosa-han. Er studierte chinesische und westliche Kultur in Nagasaki und Edo. Die Meiji-Regierung sandte ihn mit der Iwakura-Mission nach Frankreich, wo er sich von 1872 bis 1874 weiterbildete. Nach seiner Rückkehr eröffnete er eine Lehranstalt für Französische Sprache und Kultur. Um 1880 war Nakae anerkannt als führender japanischer Spezialist auf dem Gebiet des französischen Gedankengutes und als führender Liberaler.

Nakae wurde 1881 Herausgeber der „Zeitung östlicher Freiheit“ (東洋自由新聞, Tōyō Jiyū Shimbun) und trat in den 1880er Jahren ein für die Anerkennung der Menschenrechte und forderte den Rückzug der Abkömmlinge des Chōshū- und des Satsuma-Klans aus der Regierung. Nach der Einstellung der Zeitung gründete er ein eigenes Magazin „Anmerkungen zur politischen Vernunft“ (政理相談) und übersetzte Rousseaus „Gesellschaftsvertrag“ und andere französische Schriften

Los Angeles Galaxy Home GERRARD 8 Jerseys

Los Angeles Galaxy Home GERRARD 8 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

, schrieb aber neben seiner Arbeit als Journalist auch eigene politische Gedanken nieder.

1887 wurde Nakae unter den „Maßnahmen zu Sicherheit“ (保安条例, Hoan jōrei) aus Tōkyō verbannt, wurde dann aber 1890 als Mitglied der „Freiheitspartei“ (自由党, Jiyūtō) in den Reichstag gewählt. Schon im Jahr darauf trat er jedoch im Streit mit seinen Kollegen zurück, denen er ein zu große Anpassung an die Wünsche der Regierung vorwarf. – Nach einem erfolglosen Versuch, sich als Geschäftsmann zu betätigen, kehrte er zum Schreiben und zu politischen Aktivitäten zurück. Er gründete eine neue politische Partei unter dem Namen „Nationale Volkspartei“ (国民等, Kokumin-tō), blieb aber erfolglos. Sein Aufruf im Jahr 1900 zum Krieg gegen Russland lässt in seinen letzten Jahren eine Hinwendung zum Nationalismus erkennen.

Municipio de Wilburn (Arkansas)

El municipio de Wilburn (en inglés: Wilburn Township) es un municipio ubicado en el condado de Cleburne en el estado estadounidense de Arkansas. En el año 2010 tenía una población de 350 habitantes y una densidad poblacional de 5,11 personas por km².

El municipio de Wilburn se encuentra ubicado en las coordenadas . Según la Oficina del Censo de los Estados Unidos thermos for water, el municipio tiene una superficie total de 68.55 km², de la cual 68 black goalkeeper gloves.55 km² corresponden a tierra firme y (0%) 0 km² es agua.

Según el censo de 2010, había 350 personas residiendo en el municipio de Wilburn. La densidad de población era de 5,11 hab./km². De los 350 habitantes, el municipio de Wilburn estaba compuesto por el 98.86% blancos, el 0% eran afroamericanos, el 0.29% eran amerindios, el 0% eran asiáticos, el 0% eran isleños del Pacífico, el 0% eran de otras razas y el 0.86% pertenecían a dos o más razas. Del total de la población el 0.86% eran hispanos o latinos de cualquier raza.

Unión de Valencia

La Unión de Valencia era, como la Unión de Aragón, un movimiento principalmente señorial que se constituyó en Valencia en mayo del año 1347 en el reinado de Pedro el Ceremonioso. La estructura de la Unión de Valencia se componía de una asamblea general que escogía unos delegados llamados conservadores . En la Crónica de Pedro el Ceremonioso , se explica como el rey, enterado de la formación de la Unión de Aragón y de la Unión de Valencia, se dirigió a Cataluña para evitar que allí se formara otra. La Unión de Valencia intentó, sin éxito, que el Reino de Mallorca se uniera.

La Unión de Valencia se sublevó contra el rey aduciendo que el pueblo se sentía muy ofendido, ya que la nueva reina no se había detenido en Valencia, en el trayecto de Portugal a Barcelona, para casarse con el rey. Pero, en realidad, el malestar venía de lejos y estaba motivado por la no aceptación por parte de los partidarios de la Unión del nombramiento como sucesora del rey de su hija, la infanta Constanza de Aragón, y la destitución del Infante Jaime I de Urgel, hermano del rey y presunto heredero, del cargo de procurador general.

Los unionistas, desde nobles a procuradores, se reunieron para tratar los agravios que el rey les hacía. De las villas convocadas por el gobernador de Valencia, sólo Xàtiva y Burriana se alinearon junto al rey (y Xàtiva fue recompensada con el título de ciudad), en tanto que Morvedre (Sagunto) y Morella se declaraban neutrales. Entre los nobles, algunos se inclinaron por el rey, y numerosos caballeros.

La Unión de Valencia tenía como principales reclamaciones disponer de una magistratura de justicia, como Aragón, que las cortes valencianas se reunieron cada año para elegir a los conservadores y la asistencia de los valencianos a las cortes aragonesas y la de los aragoneses en las cortes valencianas para defender los intereses de la Unión.

La noticia de la muerte del infante Jaime en noviembre de 1347 provocó una revuelta con el saqueo de las casas de los nobles y ciudadanos que no se habían adherido a los unionistas, además de varios asesinatos. El sucesor como representante de los unionistas del infante Jaime fue el infante Fernando , el cual se encontraba en Castilla y fabric pill remover, al fracasar las negociaciones con el rey Pedro, llevó tropas castellanas en Valencia encabezadas por él mismo.

El rey fue derrotado en la Batalla de Puebla Larga y la Batalla de Bétera el 1347 y quedó obligado a partir hacia Valencia, donde el 6 de abril del 1348 hubo un célebre alboroto , en el que la población, con ayuda de los unionistas, expulsaron el cortejo del rey y llevaron el rey y la reina en la ciudad de Valencia. Cuando uno de los sirvientes del rey recriminó, en una fiesta en honor del monarca, que se hubiera formado la Unión de Valencia en contra de Pedro el Ceremonioso, el pueblo airado entró en el palacio para actuar contra los consejeros reales y, incluso, el rey tuvo que salir de su cuarto y enfrentarse al alboroto.

Prisionero, de hecho Paul Frank Pants Men, de los unionistas thermos for water, el rey tuvo que conceder las principales reivindicaciones de la Unión, reconociéndola, conceder un justicia como el de Aragón y nombró procurador general y sucesor el jefe de los unionistas, el infante Fernando.

Al declararse la peste negra, el rey consiguió marchar y organizar sus tropas en Teruel. En el año 1348, en la Batalla de Épila (contra la Unión de Aragón), le siguió la Batalla de Mislata, ambas favorables al rey, y entró en Valencia el 10 de diciembre .. El rey castigó con más dureza a los partidarios de la Unión de Valencia que los de la Unión de Aragón; incluso, en su crónica, el rey dice que había pensado en quemar y sembrar de sal la ciudad de Valencia. Al final, sin embargo, además de algunas ejecuciones y de perdonar algunos nobles, el rey confirmó, modificó y revocó, a su albedrío, los privilegios de la ciudad.

Ichiro Nakayama

Ichiro Nakayama (中山伊知郎, Nakayama Ichirō; 20 september 1898 – 9 april 1981) was een Japanse econoom. Hij was president van de Centrale Arbeidscommissie, waardoor hij erg betrokken was bij arbeidsgeschillen vlak na de oorlog. Daarna was hij de vicepresident van het Japanse Productiviteitscentrum en voorzitter van de Commissie voor het Arbeids-Management Overlegsysteem. Hij deed veel voor de beleidsvorming in het naoorlogse Japan, vooral voor vrede en stabiliteit van arbeids-management relaties.

Na zijn middelbare onderwijs studeerde Ichiro Nakayama eerst aan de hogere school voor handel van Kobe. Vervolgens studeerde hij aan de handelsuniversiteit van Tokio onder Tokuzo Fukuda (福田徳三, Fukuda Tokuzō; 12 februari 1874 – 8 mei 1930). Nakayama kreeg interesse in de arbeidsproblematiek nadat hij een boek van Fukuda had gelezen. Met Fukuda’s begeleiding deed hij onderzoek naar de oorsprong van het marginalisme. Het is ook in opdracht van Fukuda dat Nakayama zijn eerste artikel schreef. Het artikel beschreef de theorieën van Cournot, Gossen en Walras.

Na zijn tijd aan de handelsuniversiteit van Tokio ging Nakayama naar Duitsland om voor enkele jaren aan de universiteit van Bonn te studeren onder Joseph Schumpeter. Schumpeter had een grote invloed op het Japans economisch denken. Aan de universiteit van Bonn leerde Nakayama twee dingen. Hij leerde hoe hij de theorie van Walras kon beschrijven zonder wiskunde te gebruiken, en daarnaast leerde hij ook over het marxisme. Nakayama wilde het marxisme al eerder bestuderen, maar Fukuda verbood hem dit te doen. Tijdens zijn tijd in Duitsland woonde Nakayama de lezingen van Schumpeter bij, waarin Karl Marx direct en indirect bekritiseerd werd.

In 1929 keerde Nakayama terug naar Japan. Na Fukuda’s dood in 1930 nam Nakayama zijn taak als docent over. Hij werd daarbij geholpen door Kinnosuke Otsuka (大塚金之助, Ōtsuka Kinnosuke; 1892 – 1977), die het opleidingsonderdeel marxistische economie op zich nam. Nakayama doceerde het opleidingsonderdeel economische theorie. Van 1939 tot 1949 gaf hij best water bottle to buy, samen met Seiichi Tobata (東畑 精一, Tobata Seiichi ; 1899 – 1983), les in economisch beleid aan de faculteit Wetgeving van de universiteit van Tokio.

In 1946 werd de Centrale Arbeidscommissie (中央労働委員会, Chūō Rōdō Iinkai) opgericht. Deze instelling heeft geholpen om de arbeidsverhoudingen in het naoorlogse Japan vorm te geven en is verantwoordelijk voor het beschermen van de rechten van de werknemers. In deze Commissie zetelden drie partijen: arbeiders, managers en een onpartijdige derde partij. Nakayama werd gekozen als lid van de onpartijdige partij. Zo startte Nakayama zijn activiteiten met betrekking tot Japanse naoorlogse industriële relaties.

Tien jaar lang, vanaf 1950, was Nakayama zelf president van de Centrale Arbeidscommissie, waarbij hij Izutaro Suehiro (末弘厳太郎, Suehiro Izutarō buy football shirts online; 1888 – 1951) opvolgde. In deze tijd hielp hij zo’n negentig arbeidsgeschillen op te lossen, onder andere het Densan(電産)-geschil. Het Densan-geschil vond plaats in 1946. De elektriciteitswerkers maakten gebruik van de hervorming van de lonen na de Tweede Wereldoorlog. Ze eisten een hoger loon, dat hoog genoeg zou zijn om de gemiddelde werknemer en zijn gezin te kunnen ondersteunen. Ook was Nakayama president wanneer de staking bij de Miike koolmijn uitbrak en speelde hij een heel belangrijke rol bij het oplossen van dit probleem. De staking bij Miike brak uit in 1960 naar aanleiding van het sluiten van de mijn. Dit was een van de zwaarste arbeidsgeschillen in het naoorlogse Japan.

Zowel Nakayama als Suehiro stonden symbolisch voor de rol van de Centrale Arbeidscommissie in de overgang van de onrustige oorlogsperiode naar een periode van orde. Suehiro speelde een grote rol in de systematisering van de Centrale Arbeidscommissie in zijn vroege jaren. Daarnaast hielp hij bij verscheidene industriële geschillen. Nakayama was president van de Centrale Arbeidscommissie tot 1961. Daarna werd hij president van de Japan Arbeidsassociatie (日本労働協会, Nihon Rōdō Kyōkai).

In 1950 bezocht Nakayama de Verenigde Staten onder een uitwisselingsprogramma door het GARIOA fonds. Daar woonde hij in 1953 en 1954 de jaarlijkse congressen van Internationale Arbeidsorganisatie bij als afgevaardigde van de Japanse overheid. Het is hierna dat hij tot vicepresident van het net opgerichte Japanse Productiviteitscentrum (日本生産性本部, Nihon Seisansei Honbu) benoemd werd. Onder de titel van vicepresident voerde Nakayama een inspectiemissie aan, die in 1955 de Verenigde Staten bezocht. Het eerste rapport, Prosperous Economy and Management (繁栄経済と経営, Han’ei Keizai to Keiei) genaamd, werd in 1956 gemaakt.

Het was het Japanse Productiviteitscentrum dat de meeste verantwoordelijkheid droeg voor het verspreiden van ideeën. Het gaf cursussen en lezingen waarbij economen van verschillende sectoren samenkwamen om nieuwe technieken in actie te zien. Het Japanse Productiviteitscentrum publiceerde ook de Productivity Raising News (生産性向上ニュース, Seisansei Kōjō Nyūsu) vanaf april 1955.

De belangrijkste zuilen van het Japanse Productiviteitscentrum zijn arbeid en management. Hierdoor was samenwerking tussen deze twee dus noodzakelijk. Deze manier van denken leidde tot de oprichting van de Speciale Commissie, en later de Commissie voor het Arbeids-Management Overlegsysteem (労使協議制委員会, Rōshi Kyōgisei Iinkai), waarvan Nakayama voorzitter werd. Deze commissie moest richtlijnen voor het overlegsysteem vastleggen en het systeem verspreiden how to tenderize steak fast.

In Pure Economics (純粋経済学, Junsui Keizaigaku, 1933) vertelt Nakayama over de onderlinge afhankelijkheid tussen economische gebeurtenissen en hoe dit begrepen kan worden aan de hand van de algemene evenwichtstheorie. Hij heeft dit alles uitgelegd zonder al te veel wiskunde te gebruiken. Hoewel het boek 225 pagina’s telt, behandelt hij de wiskunde in slechts 14 pagina’s. Het boek werd als standaard handboek gebruikt en liet de Japanse studenten kennis maken met het marginalisme en de algemene evenwichtstheorie. Het is mede dankzij dit boek dat de algemene evenwichtstheorie beschouwd werd als de belangrijkste stroming van moderne economie in Japan.

In 1936 richtten enkele vooraanstaande economen uit Tokio een studiegroep op. Nakayama was een van deze economen. In de studiegroep werd de theorie van John Maynard Keynes bestudeerd. Uit die studies is dit boek voortgekomen thermos for water. Commentary on Keynes’ General Theory (ケインズ一般理論解説, Keinzu Ippan Riron Kaisetsu, 1941) is een verzameling van essays die de leden van de studiegroep geschreven hebben. Hierin legden de economen de theorie van Keynes uit en haalden ze enkele punten aan waarop kritiek zou kunnen komen. In Nakayama’s bijdrage aan dit boek benadrukte hij het belang van Keynes’ werk. Ook gaf hij enkele kritiek op de keynesiaanse analyse.